PERFECT SENSE(2011)
Quality over Quantity (QoQ) ®eleases Vertaling: WinchesterGirl & Asteria
Er is duisternis...
en er is licht.
Er zijn mannen en vrouwen.
Er is voedsel.
Er zijn restaurants.
Ziektes.
Er is werk.
Verkeer.
De dagen zoals we ze kenden.
De wereld zoals we die ons voorstellen.
Waarom ga je niet naar huis?
Ik ben gewoon in slaap gevallen.
Jij wel. Ik niet.
Ik kan niet slapen als er iemand anders in mijn bed ligt.
Gooi je me eruit? - Ik moet zo naar mijn werk.
We zijn de hele nacht wezen stappen, ik ga met je mee naar huis.
Je neukt me en maakt me nu wakker om me eruit te gooien.
Ik kan niet slapen als er iemand anders in mijn bed ligt.
Dat is grappig. - Zo is het gewoon.
Ik wist niet dat je weer begonnen was met roken.
Wat wil je gaan doen?
Stenen gooien.
Naar wat?
Zeemeeuwen.
Lieverd.
Je vindt wel iemand. - Houd je kop en gooi.
Ik denk dat ik weer aan het werk moet gaan.
Libanon? - Marokko.
Marokko.
Dat is grappig. - Wat is er grappig?
Om jou vandaag te zien. - Hilarisch.
Ga je met me mee? Ik wil langs het ziekenhuis gaan.
Waarom vraag je niet waarom ik niet was komen werken?
Je was ziek. - Ik was niet ziek, ik was alleen niet gelukkig.
Dat is hetzelfde. - Ongelukkig door de mannen.
Meen je dat?
Waarom zijn we hier?
Om naar een patiënt te kijken. - Waarom, wat is er aan de hand?
Daar moeten we achter zien te komen.
Hij is erg pissig. - Sorry, wanneer mag ik hem mee naar huis nemen?
Ik moet eerst met hem praten.. - Moet hij alles weer opnieuw uitleggen?
Luister, hij belde me en zei dat hij naar huis mocht gaan.
En opeens was hij zijn stem kwijt en barstte hij in tranen uit.
En opeens zegt hij dat hij het leven niet meer ziet zitten.
Normaal is hij niet zo. Hij is een vrachtwagenchauffeur.
Toen moest hij stoppen omdat hij bijna flauwviel.
En hij zegt dat hij niets meer kan ruiken. - Ruikt hij niks meer?
Ik bracht hem naar het ziekenhuis, omdat dat niet goed is, toch?
Hallo, Donald.
Hier is Stephen Montgomery weer.
Hallo, ik ben Susan. - Hallo Stephen en Susan.
Kan je niks meer ruiken?
Dat klopt, Susan, Ik kan niks meer ruiken.
Maar is je stemming weer normaal?
Ik lig hier al bijna elf uur, dus mijn humeur is niet echt geweldig.
Heb je nog andere symptomen buiten het feit dat je niks meer kan ruiken?
Nee, Susan.
En hebben familieleden of collega's dezelfde symptomen?
Ik zou het niet weten, aangezien ik hier ben.
Wat wil je van me?
Ik wil je mening. - Ik ben een epidemiologist.
Waarom praat ik met deze man?
Omdat we nog zeven gevallen als hem hebben in Aberdeen. En vijf in Dundee.
Elf hier in Glasgow. Achttien in Edinburgh.
Er zijn ongeveer honderd gevallen bekend in Engeland.
Net zoals in Frankrijk, België, Italië en Spanje.
Ze zijn allemaal in de afgelopen 24 uur opgedoken.
Hoe zijn ze geïnfecteerd? - Ik weet niet zeker of ze dat zijn.
Wat bedoel je?
Volgens de rapporten zijn er geen overeenkomsten.
Er was geen contact, geen patroon, niets.
Is mijn vrouw daar nog? Ik wil met haar praten.
Laat me alsjeblieft met mijn vrouw praten.
Misschien gaat het vanzelf weer over.
Dus er is nog geen paniek.
Michael, tafel twaalf heeft nog geen eten.
Bij de bar? - Ja, bij de bar.
Waar is de kreeft, die heb ik nu nodig.
Dat is voor tafel vijf.
Trouwens, wat is er mis met jou? - Wat bedoel je?
Ik heb het over dat leuke meisje. - Welk meisje.
Je hebt haar geneukt en gedumpt, is het niet?
Eén oesters, soep, pasta, twee eend en een biefstuk medium gebakken.
Je had op z'n minst ontbijt voor haar kunnen maken.
En de melk voor haar koffie kunnen verwarmen.
Ze willen geen seks met de aardige maar met de klootzakken.
Hoe zit het met de ravioli? Hoelang duurt het nog?
Drie minuten. - Goed.
Hoe weet ik dat die vers is?
Door de geur? - Nee, kijk naar zijn ogen.
De ogen moeten helder en rood zijn. Niet roze.
Daar moet je op letten, en de lucht? - Van de vis?
Als je de vis kan ruiken is die niet vers. Je zou de zee moeten ruiken. Ruik je dat?
Het ruikt gewoon naar vis. - Richard, haal een verse vis.
Op een dag.
Op een dag zal je verliefd zijn. En dan voel je je vreselijk.
Tafel Zeven. Dat is jouw karma.
Heel ongelukkig verliefd.
Richard, ik wil die pan terug.
Hoi, Jen. - Hallo, lieverd.
Luister, June gaat woensdag trouwen. - Echt?
Wil je met me mee? - Natuurlijk.
Geweldig.
Ik kan wel iemand anders vinden als je het te druk hebt.
Maak je geen zorgen, waarschijnlijk is het niet eens ernstig.
Ik bel je zo snel als ik wat weet, goed?
Je hebt zeker geen sigaret voor mij? - Ik ben aan de telefoon.
Met wie praat je? - Dat is niets.
Gewoon een gozer die om een sigaret vraagt.
Heb je ook een vuurtje?
Wil je soms ook kost en inwoning? - Nee, ik weet niet eens hoe je heet.
Vangen.
Ik ben Michael. Ik werk daar in het restaurant.
Goed dan, matroos.
Ik ben een chef. - Goed voor je.
Kom op, wat hebben we?
We hebben alle zaken vergeleken maar er zijn geen overeenkomsten.
Geen proteïne mutatie, geen prionen, niets.
We weten niet of het een virus is. Het lijkt niet op iets dat we al kennen.
Maar het is veilig om te zeggen dat het besmettelijk is.
Nee, het verspreidt zich.
Het kan aan de omgeving liggen, het kan een onbekende gif zijn.
Het kan terrorisme zijn.
Als het niet besmettelijk is...
zal het wel snel verdwijnen dus is er geen reden voor paniek.
Misschien hebben ze wel iets in het water gedaan?
Getroffen door groot verdriet...
Beseffen mensen wat ze verloren zijn.
Geliefden die ze nooit gehad hebben.
Alle vrienden die zijn overleden.
Ze denken aan al de mensen die ze gekwetst hebben.
Eerst worden ze getroffen door verdriet.
En dan kunnen ze niet meer ruiken.
Dat is de ziekte.
Ze noemen het het Sever Olfactory Syndrome.
SOS.
Dit is duidelijk een reden om bezorgdheid en vereist een hoge staat van paraatheid.
Maar het is niet alarmerend.
We staan klaar voor de eerste bevestigde gevallen.
Volgens de WHO is code vijf niet automatisch dat het gevaarlijk is voor de mensheid.
Ze zeggen dat het niet besmettelijk is.
Maar geloof je dat?
Niets.
Zullen we maar gaan sluiten? - Ik weet niet wat ik ervan moet zeggen.
Zullen we wat meiden gaan scoren? Daar ben je goed in.
Ik heb er nu geen zin in. - Kom op.
Hij is de reden dat we altijd klanten uit de hoge klasse hadden.
Hij vermaakt zich altijd met de elite uit Europa.
Ik pak nu snel de Entonoks.
Wat is dat? - Entonoks. Lachgas.
Stikstof wordt gebruikt door de beste banketbakkers.
Richard, niet doen, dan... James, laat hem met rust.
Ik kan het je echt aanraden. - James, leg het terug.
Ruik is aan mijn vinger. - Ja, ik ruik het.
Sinaasappels. - Fout, mijn ballen.
Man neer. Snel, evacueren.
Fijne avond. - Tot later.
Heb je nu je eigen sigaretten, matroos. - Ik ben nog steeds een chef-kok.
Mijn vader noemde iedereen een matroos. Hij heeft zijn hele leven in de haven gewerkt.
Hij heeft nog nooit gevaren, maar hij noemde iedereen een matroos.
Zelfs tegen mensen die hij niet kende. Hallo matroos, dag matroos.
Je mag me wel matroos noemen, of Michael.
Als kind vond ik het echt vernederend, en nu doe ik het zelf.
Heb je honger?
Mensen eten tegenwoordig niet meer in restaurants en we hebben nog genoeg eten over.
Dit is gestoomde zeeduivel. En is mijn specialiteit.
Lekker?
Ik eet altijd vrij gulzig. - Dat geeft niet.
Ik krijg vroeger niet veel binnen. En probeer het nu in te halen.
Wat doe je normaal gesproken als je niet aan het eten ben.
Dood en ellende. - Wat?
Ik ben een epidemiologist.
Ik haal iets zoets voor je.
Dit is een mango gelatinepudding met chocolade makarons.
En...
Ik heb dit niet gemaakt dus weet niet hoe het heet...
maar ik denk dat het iets met kokosnoot is.
Al dat matroos gedoe doet me aan hem denken.
Mijn vader.
Ik mis hem zo erg.
Het was altijd zo leuk met hem, hij maakte me altijd aan het lachen.
Ik zal iets voor je halen.
Hier, dit is schoon. - Dank je.
Alles komt goed.
Je moet niet zo dichtbij komen. Je weet het nooit.
Nee, ze zeggen dat het niet besmettelijk is.
Dat weten we niet, dat is wat we tegen de mensen zeggen.
Wil je dat ik je naar huis breng? Kom maar.
Ik pak je tas wel.
Het is weg. De geur, helemaal verdwenen.
Het was een gekke avond. - Ja.
Goedemorgen.
Dat zijn pas voordelen.
Toen Maggie en ik een keer thuiskwamen toen we naar de Algarve waren geweest
was alles in de koelkast bedorven door een stroomuitval.
Ik had nog nooit zoiets smerigs geroken. Dat zal ik nooit vergeten.
Misschien doe je dat wel.
Ik heb iemand ontmoet.
Ik ben zielig.
Ik weet niet eens of ik hem wel leuk vind.
Volgens mij is het een klootzak.
Ze komen waarschijnlijk wel terug.
Maar op dit moment kunnen onze klanten niet ruiken, dus...
Maar ze kunnen nog wel steeds proeven. Doe alles wat je kan, goed?
Het leven gaat verder.
Het eten werd pittiger.
Zouter.
Meer zoeter.
Meer zuurder.
Je raakte eraan gewend.
Het grote verlies is dat onze herinneringen geen prikkeling meer krijgen.
Reuk en herinnering zijn aan elkaar verbonden in onze hersenen.
Kaneel herinnerde je aan je oma's taart.
De geur van hooi herinnerde een kind eraan dat ie bang is voor koeien.
De geur van olie herinnert je aan je eerste boottocht.
Zonder reuk verdwijnen je herinneringen.
Ik ben vrij. - Gefeliciteerd.
Ben je in orde? - Ja.
Nog nieuws over dood en ellende? - Niet echt.
Ik kon altijd goed ruiken. - Dat zal best.
Wil je een sigaret? - Nee.
Iets anders dan? - Zoals wat?
Heb je honger? - Nee.
Ik kan iets speciaals voor je maken. Of ik koop een lolly voor je.
We kunnen koffie gaan drinken en appeltaart en drop eten.
Een glas wijn?
Een luchtje scheppen?
Mijn zus is een paar jaar geleden getrouwd en ik zou hier een maand blijven.
Je hebt iemand ontmoet. - Ik vond een goede baan.
Dames en Heren. Nu hebben we het over een nieuwe geur. De geur van het bos.
Stel je het paadje onder je voeten voor. We zien de groene kleuren om ons heen.
En we voelen de natte takken tegen onze gezichten aan.
Stel je nu voor dat we de boom inklimmen.
En nemen de lucht in ons op.
We halen diep adem en genieten van het moment.
De luchtvochtigheid is bedrukkend.
En onder je ligt het mos,onkruid en de natte bladeren.
En in het midden is er hoog nat gras. Een knapperige en bijna doordringende geur.
En op de top voelen we niet alleen de bladeren en het regenwater maar ook de hemel.
Op een dag als dit, kunnen we de hemel zelf ruiken.
Wat zullen we nou gaan doen?
Nu kan je me bij jouw thuis uitnodigen.
Ik weet niet of ik dat wel wil.
Je kan naar huis lopen en ik volg je wel.
Ik had de vorige keer beter aan je moeten ruiken.
Wat jammer.
Wat wil je?
Wat ik wil?
Ik wil mijn ogen dicht doen en gaan slapen.
Wat nogal moeilijk is want ik kan niet met iemand in bed slapen.
Ik moet alleen zijn.
Nu? - Ja, nu.
Wil je dat ik ga?
Ik woon hier dus dan moet je wel.
Nu? - Ja.
Heb ik iets verkeerds gezegd?
Ik laat mijn kaartje wel achter voor het geval dat...
je me wilt bellen. - Heb je visitekaartjes?
Ik had ooit mijn eigen bedrijf die niet zo goed liep.
Weinig klanten, veel kaartjes.
Je kan me bellen. Mijn nummer en adres staan erop.
Ik denk dat je wel weet waar ik werk.
Weet je dat dit de dag van de Heer is. De voorspelling is uitgekomen.
Bid je? Weet je wat je zonden zijn?
Kom terug, en realiseer je dat dit de dag des onheils is.
Hallo. - Geen bloemen.
Ze hield van bloemen, Michael.
June is getrouwd.
In de kerk, met alles erop en eraan.
Blijkbaar is zijn bruid zwanger.
En hoe zit het met die Michael?
Wat is ermee?
Hij klinkt leuk. - Ik weet het niet.
Ik kies meestal klootzakken uit.
Het zullen niet allemaal klootzakken zijn. Dat kan gewoon niet.
Ik probeer mezelf alleen te beschermen. - Juist.
Dat doe je vaak, niet?
Hou toch op, matroos.
Wij willen snoep.
Ik zal eens kijken...
Wat zeggen jullie dan? - Een voor jou en een voor jou.
Niet zomaar een zeep.
Een grote zeep. Een grote.
Blijkbaar, groot pak tabak, groot blik cola...
van een kartel, dat start met de verkoop van zuurstof met fruitige smaken.
Om de juiste markt te creëren, hebben ze voor grote zeep gezorgd.
Die zeep zal de natuur vullen met voldoende fosforhoudende verbindingen...
om het centraal zenuwstelsel tijdelijk te blokkeren.
Daarom was ik me niet meer, moest je je afvragen wat die stank was.
Je lult maar wat.
Milieuactivisten verzekeren ons, dat dit het begin is van een ecologische Apocalyps...
veroorzaakt door de vervuiling en genetisch gewijzigd voedsel.
De geheime diensten spreken over een aanval op de vrije wereld.
Alle indicaties wijzen naar fundamentalisten.
Fundamentalisten spreken over een straf van God in een wereld van ongeloof.
Ze beloven dat mensen zonder zonden en het juiste geloof...
hun gevoel en hun reukzin zullen behouden, tijdens de laatste dagen.
Anderen zeggen dat het corrupte kapitalisme...
een virus hebben vrij gelaten om de economie te laten heropleven.
En er zijn nog andere theorieën.
Laat me los, er is zo veel haat in de wereld.
Zo veel haat. Rustig.
Er is zo veel haat in de wereld. - Stephen.
Ze hebben een plot gemaakt tegen ons. - Stephen, kalmeer.
Nu.
Ze willen ons opblazen. Ze willen ons uit de weg ruimen.
Zo veel haat, zo veel haat.
Zo veel scherpe kantjes, zo veel scherpe kantjes.
Alles komt goed. - Scherpe dingen.
Ik heb hem zo veel kalmeringsmiddel gegeven als toegestaan.
Ze beginnen zo wel te werken.
Zo veel scherpe kantjes. - Alles komt goed.
Ze zijn normaal zo zacht. - Alles komt goed.
Ze zijn zo zacht.
Je hebt gelijk. - Ik mag niet alleen sterven.
Ik ben bij je. Ik ben Barbara.
Ik werk op de afdeling research. Ik heb het gezien in de eetruimte.
Dat is hoe het zal aflopen.
Kalmeer maar. Wat is je naam?
Ik heb nagedacht over wat je zei.
Het is voornamelijk je lichaam dat je in de steek laat.
Michael, kom op. - Nee, luister.
Je lichaam haalt de kleur van je huid weg. - Wat zeg je nu?
En het verraad je, je reuk. - Breng me wat water.
Wat is er mis met hem?
Pissen en bloeden, er komt etter uit de oren.
Wat bedoel je? Michael?
Ik zag hem, ik zag het einde.
Je bent helemaal alleen. - Zeg dat niet.
James, je zal alleen sterven en alles rond je zal zwart zijn.
Dat is niet waar. Zeg dat niet. Je bent niet alleen.
En dan ben je dood. Het is de waarheid.
Je hele lichaam zal in een zeep veranderen.
Michael stop. Zeg dat niet. Laat me niet alleen.
Eerst de paniek.
Laat me niet alleen, Michael.
En dan de ongelofelijke honger.
God, wat gebeurt er? Wat is er aan de hand?
Dit is hoe onze smaakzin uit onze wereld verdwijnt.
Ze hebben zelfs geen tijd om een naam aan de ziekte te geven.
Denk je dat we onze andere zintuigen ook zullen verliezen?
Smaak en reukzin zijn verbonden. Het zijn de twee chemische zintuigen.
De andere kunnen dus intact blijven? - Dat zou kunnen.
We moeten afwachten. - Zo is het, matroos.
En wat als je het verkeerd hebt?
Dan zijn we genaaid.
Het is er nog steeds.
Wat? - De wereld.
Wat zie je? - Mensen.
Wat doen ze? - Naar hun werk gaan.
Wat doen wij?
Wij gaan ook werken.
Kunnen we elkaar eerst kussen? - Misschien.
Zullen we elkaar nog zien? - Waarschijnlijk wel.
Misschien vanavond al?
Misschien.
Ik kijk er al naar uit.
Misschien heb ik geen werk meer.
Vergeet het Michael, we zijn gesloten. - We zullen weer opengaan.
Mensen kunnen niet ruiken, niet proeven.
Ze kopen enkel nog bloem en vet. Dat is alles wat je nodig hebt om te overleven.
Neem hier eens een slok van.
Drink maar. Dat is een zeer dure cognac.
Zeer duur.
Maar je kan net zo goed thinner drinken of lijm snuiven.
Maakt niet uit. Bloem en vet is alles.
Het maakt wel iets uit.
Het maakt geen verschil. - Nee, ik denk dat je je vergist.
Het leven gaat verder.
Ze komen wel terug.
Mensen vragen elkaar terug mee uit eten. Ze zullen toosten terwijl wij hen bedienen.
Ja, we zullen bloem en vet opdienen. - Nee, alles behalve bloem en vet.
Het komt wel goed met ons.
Langzaam aan wordt alles weer normaal en gaat het leven verder.
Mensen doen wat ze eerst deden, zo goed als het gaat.
In enkele weken vervaagt smaak tot een herinnering.
En andere zintuigen nemen de plaats in.
Restaurants zijn een plaats om een ander persoon eten te geven...
jezelf laten opdienen.
Luisteren naar de wijn die ingeschonken wordt en het klinken van de glazen.
Niet enkel het eten krijgt nu extra aandacht, maar ook de temperatuur en de textuur.
We hebben alles geprobeerd.
Van ijskoud tot gloeiend heet.
Het was droog, het was nat, kruimelig,
sponsachtig, knapperig, allemaal van de beste kwaliteit, zelfs het dessert...
een pudding met gekarameliseerde nootjes en een sorbet van sinaasappel...
met een donker blauwe coulis van bosbessen en zwarte aalbessen.
Daar drinken we op.
Geweldig. - Het leven gaat door.
Ik mocht mijn vader ooit een keer scheren. Ik was acht jaar.
Ik deed het zonder een schrammetje.
Ik was zeer trots. En toen...
Ging hij naar de gootsteen, en scheerde hij zich opnieuw. Alsof ik er niet was.
Ik was er kapot van.
Jouw beurt.
Proef eens, het is zacht.
Wil je dansen? - Natuurlijk.
Laten we ons zat drinken. - Natuurlijk.
En roken. - Altijd.
Er zijn nog leuke dingen in het leven, is het niet?
Laten we ervan genieten, van ze allemaal.
Ik heb zeep in mijn oog.
Laten we een spelletje spelen, matroos. - Welk spelletje?
Het heet "Geef me het gevoel speciaal te zijn."
Wat zijn de regels? - Er is er maar eentje.
Vertel me iets. - Iets?
Iets over jou, wat niemand anders weet.
Een geheim. - Zoals?
Mijn zus heeft twee kinderen en soms heb ik een hekel aan hen.
Ik kan geen kinderen krijgen.
Mijn eierstokken zijn misvormd. De eicellen zijn niet goed.
Doordat ik niet goed at.
Ik doe alsof ik er niet van hou, dat ik een interessante baan heb.
In ieder geval...
Ik kan er geen krijgen.
Jouw beurt.
Ik had een vriendin. - Je begrijpt het spel niet, ofwel?
Nee, ik had trouwplannen.
Ze werd ziek, ze werd heel erg ziek.
Je kon ruiken dat er iets mis was met haar.
Het rook muf, zoals in een kelder.
Ik ben niet bij haar gebleven.
Ik heb niet voor haar gezorgd. Ik ben weggelopen.
Ik dwong mezelf om haar graf te bezoeken.
Eerst eenmaal per week, dan één keer per maand, nu zelfs minder...
Ik ga er heen om me schuldig te voelen.
Ik dacht dat ik me schuldig zou voelen voor de rest van mijn leven, maar...
Eigenlijk is dat gevoel vervaagd.
Je bent een klootzak. - Ja.
Het werkt.
Je maakt me de jouwe.
Ik ben een klootzak. - Ik ook.
Een stel klootzakken.
Mr en Mrs Klootzak.
Dit is de situatie in Bangkok, Thailand.
We noemen het syndroom acuut gehoorverlies.
We weten er nog niet veel over.
Boosheid, woede, haat.
En dan verliezen ze hun gehoor.
Hoe verspreidt het zich?
Ik kan je niet horen, Ik weet niet wat ik moet doen.
Zeg me wat ik moet doen.
Zit me daar niet zo aan te staren.
Blijf daar niet zo staan. Stuur hulp.
Doe iets.
Ik denk dat er reden is tot paniek.
En dat is wat mensen deden.
Verlies van het gehoor...
zaait uit via Thailand over India, China, Rusland en verder.
Woede. Boosheid.
Haat.
En dan het verlies van nog een zintuig.
Zij die niet besmet zijn, kunnen enkel wachten.
Vind je daar nog filmrolletjes voor? - Ja, ik heb er wat gekregen van mijn oom.
Hij was een verzamelaar. - Wat verzamelde hij?
Polaroid toestelletjes.
Kijk.
Incubinatieperiode is gedaald, van 24 uren naar 11.
Zeer agressief. Ja?
We houden ons aan het plan uit 2006.
Stephen? - Oké.
Het is nog steeds van kracht.
Isoleer de eersten, bereid je voor op veel meer.
Stel dat een baby in Berlijn geboren is, met al zijn zintuigen.
Dan bestaat er een kans, dat we antilichaampjes vinden.
Wat gebeurt er?
Iemand heeft de vierde verdieping besmet. Ze hebben de toegang geblokkeerd.
Wie is de eigenaar. - Ik.
We sluiten je zaak. - Dat kan je niet menen.
Overal worden ze gesloten.
De Raad wil dat jij en je team voor eten zorgt, voor de mensen in quarantaine.
Er zitten duizenden mensen vast in huizen en stadions,
ze moeten allen voorzien worden van eten, driemaal per dag.
Hier is 't menu en 't budget voor volgende week. - Als een gaarkeuken?
Er zijn genoeg restaurants die het willen doen, als je 't niet wil doen, moet je gewoon weigeren.
Oké, wij gaan akkoord. - Ik ben geroerd.
Ik moet er bijna van huilen.
We doen enkel ons werk. We proberen alles te laten werken.
We zullen fusilli klaarmaken. - Zorg maar dat de pasta al dente is.
Vet en bloem. Vet en bloem, godverdomme.
Je bent dakloos.
Je kan kiezen tussen de gymzaal, vol met nog niet besmette mensen...
achter een bushalte, of je kan met mij meegaan.
Dat is een moeilijke keuze.
Wat is er?
Zomaar uit het niets wonen we samen. - Ja.
Mr en Mrs Eikel.
We kunnen "Geef me het gevoel speciaal te zijn" spelen.
We kunnen geliefden spelen. We kunnen neuken.
Je bent net als al de anderen.
Denk niet dat je meer bent, want dat ben je niet.
Je bent niets. Je bent gewoon een tijdverdrijf.
Het is niet moeilijk om te begrijpen, het is gewoon neuken en eten.
En vet en bloem. Ga maar naar buiten,
ga maar op je rug liggen, met je benen gespreid.
Of neem je diepgaande gesprekken en emoties en bol het af.
Je bent niet meer dan een paar oren en een mond, een reet en een kut.
Het verbaast me dat je het niet weet, dat iedereen dat heeft.
Twee oren en een kont. Vet en bloem, godverdomme.
Je bent niets speciaal. Behalve dat je onvruchtbaar bent.
Vet en bloem. Vet en bloem, godverdomme.
Laat me er in. Laat me er in. Neem me met je mee.
Laat me er in.
Als je doof bent, blijf dan thuis.
Hang een laken voor je raam, dan leveren ze water en voedsel.
Hallo.
Kan je me horen? - Excuseer.
Heb je nog iemand gezien?
Pastamaaltijd. Enkele portie.
Ik hoop dat je me kan horen.
Wat ik ook zei, ik meende het niet.
Ik was niet mezelf, het kwam door de ziekte.
Het lag niet aan jou.
Het komt niet door mij. Door niemand.
Niets. Niemand is hier.
Niemand. Nee.
De ziekte. Welke ziekte?
Waar is het? Waar verstop je je, verdomme.
Waar ben je?
Ik wil dat je terugkomt.
Je moet me geloven.
Ik ben het.
Waarom? Waarom? Waarom?
Ik ben het, ik wil dat je terugkomt.
Ik hou van je.
Verdomde leugens.
We houden je op de hoogte.
Doof? Blijf thuis.
Dat is de veiligste plaats om te blijven.
Laat je TV aanstaan.
We houden je op de hoogte.
Michael? Ik had gelijk.
Wil je wat stenen gooien?
Er zijn nu twee bewegingen.
Er zijn de mensen die door de straten lopen en alles grijpen wat ze kunnen.
Mensen die in niets anders geloven, dan het einde van de wereld.
En dan zijn er de anderen. Boeren die hun koeien gaan melken.
Soldaten die zich melden voor hun plicht.
Degene die geloven dat het leven verder zal gaan.
Of gewoon niet weten wat ze anders moeten doen.
Basis gebaren: eten, drinken, droevig, blij.
Mensen bereiden zich voor op het ergste.
Maar hopen op het beste.
Focussen zich op die dingen, die echt belangrijk zijn.
Al de dingen buiten vet en bloem.
Ooit dachten we dat de ijstijden langzaam opgebouwd werden.
Gletsjers werden langzaam groter.
De temperatuur zakt geleidelijk.
Recentelijk zijn er een aantal ongeschonden mammoeten teruggevonden.
Met hun magen gevuld met onverteerd gras.
De kou moet hun hebben geraakt, alsof het een slaghout was.
Zo valt de duisternis over de aarde.
Maar eerst zijn er de mooie momenten.
Een gedeelde kronkel in de slaapkwab van de hersenen.
Een gemeende dankbaarheid omdat men nog leeft.
Maar meestal een sterk verlangen om uit te reiken naar anderen.
Om warmte te voorzien.
Begrip.
Aanvaarding.
Vergiffenis.
Liefde.
Nu is het duister. Maar ze voelen elkaars adem.
En ze weten alles wat ze moeten weten.
Ze kussen.
En ze voelen elkaars tranen op hun wangen.
En als er nog iemand overbleef die hen zou zien...
dan zouden ze er uit zien als normale geliefden...
elkaars gezicht strelend.
Lichamen tegen elkaar.
Ogen gesloten.
Onopmerkzaam naar de wereld rondom hen.
Want zo gaat het leven verder, op die manier.
Quality over Quantity ®eleases Vertaling: WinchesterGirl en Asteria
Gedownload van www.ondertitel.com